Franciszek Podraza urodził się 8 kwietnia 1901 r. w Korzeniowie. Uczył się m.in. w Przecławiu i Dębicy. Od 1918 r. działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, a w sierpniu 1919 r. jako ochotnik walczył w I powstaniu śląskim na terenie powiatu rybnickiego. W 1920 r. walczył na froncie wschodnim, w tym w Bitwie Warszawskiej. We wrześniu 1939 r. z 15. pułkiem artylerii lekkiej wziął udział w bitwie nad Bzurą. Został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po ucieczce z niemieckiej niewoli wrócił do Korzeniowa i włączył się w konspirację – kolportował pismo „Odwet", wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Od czerwca 1942 r. do sierpnia 1944 r. dowodził placówką AK Korzeniów „Kartacz 68". Jego pluton, liczący ponad 50 ludzi, brał udział w akcji „Burza" i walkach na Kałużówce. Od jesieni 1944 r. służył w 2. Armii Wojska Polskiego, walczył w operacji budziszyńskiej. Po wojnie, jako przedwojenny oficer i żołnierz AK, był inwigilowany przez służby bezpieczeństwa. W 1954 r. został wydalony z wojska, a po umorzeniu dochodzenia w 1957 r. awansowany do stopnia majora. Zmarł 2 listopada 1967 r. w rodzinnym Korzeniowie.
