Kryzys psychiczny nie zawsze oznacza chorobę psychiczną, ale może wyraźnie zaburzać codzienne funkcjonowanie dziecka, nastolatka lub dorosłego opiekuna. To stan przeciążenia, w którym dotychczasowe sposoby radzenia sobie przestają wystarczać.
Skala problemu pokazuje, że nie jest to temat marginalny:
- według WHO 1 na 7 dzieci i nastolatków w wieku 10–19 lat mierzy się z zaburzeniami psychicznymi,
- dane NFZ wskazują, że w Polsce w latach 2019–2022 liczba hospitalizacji psychiatrycznych dzieci i młodzieży wzrosła o około 30%,
- raport Rzecznika Praw Dziecka pokazuje, że 18,9% uczniów szkół średnich odczuwa obniżone samopoczucie przez większość dni w tygodniu.
Niepokojące sygnały u dzieci i nastolatków nie zawsze pojawiają się wprost. Zamiast słów „nie radzę sobie" mogą wystąpić m.in. bóle brzucha lub głowy, problemy ze snem, wycofanie, nagła drażliwość, izolowanie się od bliskich, spadek wyników w nauce albo zachowania ryzykowne.
Warto zwrócić uwagę szczególnie na cztery kryteria:
- czas trwania — trudności utrzymują się przez 2–4 tygodnie lub dłużej,
- nasilenie — reakcje są nieproporcjonalne do sytuacji,
- powtarzalność — problem wraca i staje się schematem,
- wpływ na codzienne życie — kryzys zaburza sen, naukę, relacje, apetyt lub poczucie bezpieczeństwa.
Pomocy może potrzebować również dorosły opiekun. Przewlekłe napięcie, bezsenność, lęk, wyczerpanie psychiczne czy poczucie bezsilności to sygnały, których nie warto bagatelizować. W takiej sytuacji pomocna może być konsultacja z psychiatrą online, lekarzem POZ lub psychoterapeutą.
W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia należy niezwłocznie dzwonić pod numer 112.
Źródło wiedzy i pełny artykuł:
https://www.kliklekarz.pl/poradnik/artykul/kryzys-psychiczny-w-rodzinie-jak-rozpoznac-sygnaly-u-dziecka-nastolatka-i-doroslego-opiekuna/
